varieties of spoken Telugu

వ్యావహారిక తెలుగు లో రక రకాలు రచన: సూరంపూడి వేంకటేశ్వర రావు హైదరాబాద్,31 మార్చి ' 24. తెలుగు లో యాసలు ఎన్నెన్నో . గోదావరి జిల్లాలు, రాయలసీమ, తెలంగాణ --ఇవి ముఖ్యమైనవిగా చెబుతారు. పాఠ్యాంశాలు కూడా ఈ యాసలలో చెప్పమంటున్నారు. ఇవి గాక ప్రతి జిల్లాకూ ఒక యాస ఉంటున్నది. ఇక కిరాస్తానీ తెలుగు అదేమిటో చాలా వేరు. పరిశుద్ధ ఆత్మ, వరపుత్రుడు, శోధన, స్వస్థత సభ -- దేమునితో కుమ్ములాట, ఒక రాత్రి స్వస్థత, గుడారాల పండగ -- ఇలా ఎంతో భిన్నమైన పదజాలం. దస్తావేజుల భాష సరే సరి. తెలంగాణ లో ఒక విధం , ఆంధ్ర లో మరొక విధం. నన్నయ గారి తర్వాత అన్నమయ్య పద కవిత్వం వచ్చే కాలానికి తెలుగులో కొన్ని మార్పులు వచ్చాయట. అన్నమయ్య వాడిన కొన్ని పదాలకు ఇప్పుడు అర్థం తెలియదు; వాడుకలో కూడా లేవు.పాల్కుర్కి సోమనాధుడు తెలపిన "యక్కల గాణం" (యక్ష గానం ) కనబడక పోయినా జాజర పాటలు కనబడుతాయి అన్నమయ్య రచనలలో. ప్రబంధ కవుల ధోరణే వేరు. రాయల వారు వారికై "నిరుపహతి స్థలం బు రమణీ ప్రియ దూ తిక ఇచ్చు కప్పురపు విడెం బు " ప్రత్యేకించి ఏర్పాటు చేశారేమో! పోతన గారు "ప్రాణంబుల్ ఠావుల్ ద ప్పే .." అని వ్రాసిన తరువాత ఈ ఠావులని మరెవరైనా వాడారో లేదో తెలీదు కాగితం ఆర ఠావులను తప్ప. అయితే ... వ్యావహారికం వ్రాయడం అంత తేలికేమీ కాదు. ఏమో! ముందు ముందు ఏ చిన్నయ సూరి లాంటి వాడో దీనికి సూత్రాలు వ్రాస్తాడేమో! వ్యావహారికం లో కలగలుపుగా మాట్లాడే పదాలు కొన్ని చూద్దాం. చేసి +వేయుము = చేసేయ్ వేసి + వేయుము = వేసేయ్ / ఏసేయ్ . ఏసెయ్ అన్నదానికి చంపి వేయు అనే అర్థం లో సినిమాల లో వాడుతున్నారు కూడా. అలాగే వ బదులు ఆ వాడేస్తున్నారు. "ఆడు మగాడురా బుజ్జీ " లాంటివి. అలాగే తోసేయ్ , కట్టేయ్ వగైరా. వచ్చేస్తా కి మూలం ఏమిటి? వచ్చి- వేస్తాడా ?॥ పోసేస్తా, కోసేస్తా , చేసేస్తా etc . కి మూలం? విశాఖపట్నం లో నాకు కొత్తగా అనిపించినవాటిలో కొన్ని: కట్ట్టీ , కట్టియ్యే, చేసియ్యే అలాంటివి. లాడు , పన్నీ -- ఇలాంటివి. అయితే ముంబాయి లో కూడా లాడు (లడ్డు), పన్ని (దువ్వెన) వగైరా వినడం తో అర్ధమయ్యింది ఇవి వేరే భాషల లోంచి వచ్చినవని; విజియనగరం వారికి రాజస్థానీ వారితో సంబంధ బాంధవ్యాలు ఏర్పడి అటునుండి విశాఖపట్నం వరకూ ఈ భాషాంతరాల పదాలు వచ్చి చేరాయేమో నని. "మొన్న పెళ్లి లో నాలుగు లాడూ లు తగిలించా " అన్నాడు ఒకాయన. సంస్కృతం లో వాడినట్లు 'వ ' కూడా వాడుతారు. కోడలు అడుగుతోంది: అప్పడాల పిండికి మినపపపప్పు వా పెసర పప్పు వా ? అని. అత్తగారు పప్పు అయిపోతుందా ? సమాధానం ఇచ్చింది : 'మినప పప్పు వే ' అని. అసలు విజయనగరం కాస్తా విజినగరం, విజినారం అయిపోనాది. ఇక అన్నాది, విన్నాది మామూలే ! ఈ విజినారం విశాఖ ల మధ్య నడిచే మరి కొన్ని పదాలు : ఒక పనిపిల్లని 'మీ ఇల్లేక్కడ ' అంటే ' అల్లక్కడ' అంది. చప్పున రమ్మని చెప్పడానికి "బేగి పారి రాయే" అని చెప్పాల్సి వుంటుంది. పారి అంటే పరిగెత్తి; బేగి , వేగిరమ్ వంటివి త్వరగా, వేగంగా అనడానికి పర్యాయ పదాలు. మనం తేలిక గా అనే నువ్వు పప్పు తప్పు; నువ్వుల పప్పు కరెక్ట్. ఇది వైజాగ్ నుండి వచ్చిన మా ఆవిడ చెప్పిన దిద్దుబాటు . "ఓలమ్మో ఓలమ్మో " ,"నీ యంకమ్మ " వంటి ఊటపదాలు కూడా కనిపిస్తాయి. శ్రీకాకుళం వైపు వినిపించేవి మరింత ఆసక్తి కారం గా ఉంటాయి. "బ్యప వచ్చి బీపంతా బాకిరేసినాది " అంటే కుక్క వచ్చి వీపు అంతా బకిరేసిందట / బరికేసిందట!! సొప్పులనేది తినే పదార్ధం. పులుచు అంటే పులుసు. తెలంగాణ భాష ఇంకొక రకం. గోదావరి జిల్లాల వారు వాడే "ఆదమరచి" అనే పదానికి "యాది మరిచి" రూపాంతరం అనిపించినా వాడుకలో భేదం ఉంది. "యాదిమరిచి వచ్చిన " వేరు; 'ఆదమరిచి నిద్ర పోవడం' వేరు. అలాగే "మధ్యాహ్నం నుంచి వస్తా " అంటారు, సాయంత్రం నాలుగు తరవాతే వస్తారు. ఇది తూగోజీ లో విన్నాను. తెలంగాణ లో చేసుకం అంటే చేయడం, తినుకం అంటే తినడం. పొద్దుగాల అంటే రేపు పొద్దున్న; టాకీ అంటే టాంక్.; ఈత కొట్టే నీళ్ళ టాకీ అంటే స్విమ్మింగ్ పూల్ .; గట్ల సేసుకం లేదు; గట్ల చేయ బట్టినాడు ; వగైరా. 'సైసు ' అంటే ఆగమని ; ఏమిటికి అంటే ఎందుకు ఆని;తోలుకు పోవడం అంటే తీసుకు వె ళ్ళ డం. మేము చిన్నప్పుడు హైదరాబాద్ సుల్తాన్ బజార్ లో రాయల్ టాకీసు కెదురుగా కందస్వామి మార్కెట్ వెనకాల గల్లీలో ఉండే వాళ్ళం. ఇంటి యజమాని ఒక ఊరి పటేల్. ఆయన భార్య తో మా అమ్మ అప్పుడప్పుడు మాట్లాడుతో తికమక (confuse) అవుతుండేది. ఉదా! ఒకసారి వీధిలోకి ఏదో ('జాడీలు , మర్టుమానులు' అని కేక వేసినట్లు గుర్తు ) అమ్మకానికి వస్తే "ఇది కొనవచ్చునా" అని అడిగినది అమ్మ. ఆవిడ "నీకు బుద్ధి ఉంటే కొను, లేకుంటే లే" అంది. మా అమ్మ తెల్లబోయి కాస్సేపటికి అర్ధం చేసుకుంది నీకు ఇష్టమైతే/ మనసు పడితే కొనమని. అంత బాగా ఉంటుంది వాళ్ళ భాష. మనం పోయాడు అనే పదం ఎప్పుడో చనిపోయినపుడు వాడతాము. వాళ్ళు అలాకాదు . "పటేల్ ఏడి కనపడటం లేదు " అని అడిగితే "పొయ్యిండు గదమ్మా" అంది ఆవిడ. పైగా "మొన్ననే పొయ్యిండు గదమ్మా--- ఊరికి " అంటే "అమ్మయ్య" అనుకున్నాము. ఆ ప్రాంతం లోనే చిన్న పుడు ఒక పెళ్లి చూశాను. ఒక పెద్ద మనిషి లేచి కొన్ని పద్యాలు చదివాడు. "ఉప్పు కప్పురంబు నొక్క పోలిక నుండు", "లక్షాధికారయిన లవణ మన్నమే గాని .." వగైరా. దాంతో పెళ్లి అయిపోయింది. కర్నూల్ వైపు నేను చాలా కాలం క్రితం వెళ్ళినపుడు మా van ఆగిపోతే మా డ్రైవరు అక్కడ ఉన్నవాళ్ళతో " కాస్త దొబ్బండి " అన్నాడు. అంటే కాస్త బండిని తొయ్యమని. మామూలుగా దొబ్బడం అంటే దొంగిలించడం మరి! కృష్ణా జిల్లా వారిది ఒక తరహా. ఒక పాట గుర్తుకొస్తోంది. మగ!!" వస్తా, వెళ్లొస్తా " ఆడ!! "మల్లెప్పుడొస్తా " మగ!! " రేపు సందేల కోస్తా " ఇందులో ఒకే పదం ప్రశ్న కీ జవాబుకే వాడేరు కృష్ణా జిల్లా వారు. గుంటూరు జిల్లా వారి భాష లో 'అడ్డం పడడ' మంటే జబ్బు చేయడం/ రోగం / జ్వరం రావడం. మరి కొంత దక్షిణం వైపు వేడితే ఒంగోలు నెల్లూరు జిల్లాల వారికి 'పాలుమాలిక అయ్యింది ' అంటే రోగం రావడం. ఈ మాటని భావకవితా పితామహులు రాయప్రోలు సుబ్బారావు గారు కూడా వారి అమలిన శృంగార కవితల్లో వాడినట్లు గుర్తు.'ఈ మాట బాగుందే , నా కవిత లో వాడుతా 'అని అనుకున్నాడొక ఆధునిక రచయిత, దాని అర్థం తెలియక. నెల్లూరు నుండి చెన్నయ్ వెళ్ళే దారిలో ఒక అతణ్ని 'tyre పంక్చర్ తీసేది ఎక్కడ' అని అడిగితే "నేరుగా పూడ్చు; ఆ చెట్టు ఉండలే , దాని కింద ఉండాడు" అన్నాడు. ఇంకా విచిత్రం 'ఎత్తి పెట్టడం '. అది వాళ్ళ మర్యాద. 'పండగకి చెల్లెలికి చీర ఎత్తి పెట్టినా ' అని ఒకతను గొప్పగా చెప్పుకున్నాడు. చిత్తూరు వారి భాష కి తమిళుల ప్రభావం ఎక్కువ. గడియారం పూషిం ది అంటే పాడు అయిందని అర్థం. ఇంకా చాలా అర్థాలలో కూడా వాడుతారు. నేను చిత్తూరు బ్యాంక్ చీఫ్ మేనేజర్ గా పని చేస్తున్నప్పుడు ఒక జూనియర్ ఆఫీసర్ నా వద్దకు వచ్చి "సార్! నేను- రేపు- లేదు " అన్నాడు. అని శలవు పెట్టాడు. చిత్తూరు తెలుగు లో మరొక విచిత్రం "గానీ" అన్న మాట ని " గినా " అని తిరగేసి అనడం. "సార్! మీరు గినా వేలూరు (రాయవెల్లూరు) వేడితే అక్కడ ఇడ్లీ తప్పక తినండి; బాగుంటుంది" . నిజమే! వేలూరు లో ఇడ్లీ చాలా బాగుంటుంది. ఒక ఇడ్లీ కి ఒక లీటర్ సాంబార్ లాగించేయ వచ్చు. చిత్తూరు వాళ్ళలో సగం మంది కి రోజూ వేలూరు వెళ్ళి ఇడ్లీ తిని రావడం హాబీ., అక్కడికి దగ్గిరే కాబట్టి. మద్రాసు వైపు "నిండా పూడ్చినాడు' అనీ 'మింజుమలే " అనడం వినిపిస్తుంది. నా చిన్నప్పుడు 'ఆంధ్ర పత్రిక' లో దాసు వామన రావు గారు అనే పాత్రికేయుడు వ్రాసిన మాట గుర్తుకు వస్తోంది. అప్పటి మద్రాసు రాష్ట్రం లో ఒక భోజనశాల వద్ద బోర్డు మీద "ఇచ్చట తెనుగు వాండ్లకు అన్నము వేయబడును " అని. అంత ఘోరమైన తెలుగు. తెలుగు వ్రాయడం లో పూర్వపు తెలంగాణా వారేమీ తక్కువ కాదు. చిక్కడపల్లి (హైదరాబాద్) లో ఒక హోటల్ వద్ద బోర్డు మీద "ఎవరి స్తేకిలుకు వరే బధ్యుతులు " అని వ్రాసి ఉంది. అంటే ఒత్తు వ్రాయడం లో గొడుగు కర్ర (!) ఎడమ నుండి కాక కుడి వైపు నుండి పెట్టారన్న మాట. అది సైకిల్ అని అర్థం చేసుకోవాలి మనం., మిగతా వాక్యం కూడా అంతే. అలాగే హైదరాబాద్ నుండి బెజవాడ వెళ్ళే దారిలో రోడ్డు పక్కన ఒక నిలువు బోర్డు "బల్లని చీరు " అని వుండేది. ఈ చీరడ మేమిటి అందులో బల్లని అని చుట్టూ చూస్తే ఒక వైన్ షాప్ కనపడింది. "ఓహో ! అది చల్లని బీరు దొరికే చోటన్నమాట" అని అర్థం అయ్యింది. అస్తమానూ చేయడానికి 'అదే పనిగా' అంటాము. కానీ రాయలసీమ లో 'అదే పనిగా' అంటే 'ప్రత్యేకం ఆ పని మీదే ' అని అర్థం. నేను బ్యాంక్ పని మీద అటు వెళ్ళినపుడు " ఈ సారు బ్యాంక్ డెపోసిట్ ల గురించి అదే పని గా వచ్చినారు " అని నన్ను పరిచయం చేసేవారు. ఇహ ఇంగ్లీషు తెలుగు కలగలుపు చాలా సాధారణం అయిపోయింది. అందులో ఆద్యులు గురజాడ వారే. కొత్త వారు కలిపిన మాటలు తక్కువే! "మైండ్ దొ బ్బి నది" లాంటివి అక్కడక్కడ వాడుతున్నారు. చిన్నపిల్లల భాష వేరు. అది ప్రతి చిన్న పిల్లాడికీ ప్రత్యేకం . ఎంత ముద్దో ఎంత సొగసొ! ముళ్ళపూడి వారి బుడుగు గురించి చెప్పాలి. ఎందుకంటే కొత్తరకం పదాలకి నాంది పలికాడు. "సీగాన పెసూనాంబ, చాటర్ ఢమాల్ " లాంటివి. మరి అన్నీ భాషాలనీ, అందరి మాటలనీ అర్థం చేసుకునే ఆ దేవుడు ఎంత కష్టపడుతున్నాడో !! *** *** ***

An introduction to “Sri Adwaita Vedanta Pratyabhijna” by Amarnath Sharma

Vedanta is a vast and difficult subject. The Quantum Meechanics in Physics with its latest theories is perhaps lending support to the enigmatic Vedanta. In seems , in order to mitigate the fear and complexity in understnding Vedanta, Sri Anumarlapuudi Amaranath Sharma, an NRI of Australia, has written and published this book caalled “Sri Awaita Vedanta Pratyabhijna”. Pratyabijna means rewinding ( or recaptulating) what is taught.--- that great Philosophy told by Maharishis in Upanishads -- particularly by maharishi Yajnavlkyya in “Chandogya Upanishad”. Written in Telugu, the technical words of Vedanta used will gradually become familiar to the reader.

Adwaita Philosophy is the pinnacle of human intelligence and wisdom, as Sri Amarnath says. The latest scientific research is adding strength to it. Einstein’s theory of Relativity, Gravity, Cosmology, natural patterns in Fibonnaci numbers etc., show how deeply the Vedic Rishis understood about the Univere and its ways. The greatness of their understanding lies in the fact that, not only the Universe’s laws and means but also they had the experiential knowledge about thhe Maker and Sustainer of this Universee. Their kindness lies in the fact that they distributed their knowlwdge for the benefit of mankind in the form of Hymns in Upanishads. This continued upto Sri Adi Shankarachaya and his followers and spiritual Gurus.

In the light of the above, Sri Amarnath has toiled to explain the key concepts of Brahman, Prakriti and Maya. Alongwith that, he explains in simple words, what is binding the individual Self and how to overcome and become Free, i.e., attain Moksh. Within a few days of publishing this bok, it attained great accolades of scholors and Pundits of Vedanta. Some of their valuable comments are appended. My own review of the Manuscript given in Telugu some time back is also given below.

Incidentally, Sri Amarnath is a childhood friend of mine. We participated in the All India Radio’s weekly children’s programmes. We were college mates too in the Osmania University Science College – he in Geology and myself in Astronomy. Sri Amarnath worked as a Geophysicist, then as a Nuclear Physicist and much later as an Investment Banker and Insurance Advisor.

I sincerely congratulate Sri Amarnath in bringing out this beautiful and concize book ‘Pratyabhijna’. ----Surampudi Venkateswara Rao, Hyderabad, 27/04/2023.

అమర శబ్దం “ప్రత్యభిజ్న”by Amaram : (పరిచయం)

గగనమంత గహనమైన వేదాంత శాస్త్రాన్ని మనకి అందుబాటు లోనికి తేవడానికి, “ఇది ఏదో బ్రహ్మ విద్య” అని చెప్పి భయపడే వాళ్ళ భయం పోగొట్టడానికి, శ్రీ అనుమర్లపూడి అమరనాథ శర్మ గారు అందించిన ఆలంబనమే ఈ “ప్రత్యభిజ్న”. ఒకసారి చెప్పిన విషయాన్ని తిరిగి గుర్తుకు తెచ్చి చెప్పడాన్ని ప్రత్యభిజ్న అంటారు. మహర్షులు దర్శించి చెప్పిన వేద వేదాంతాలూ, ఉపనిషత్ వాక్యాలను – ముఖ్యంగా యాజ్నవల్క్య మహర్షి తెల్పిన “ఛాందోగ్యోపనిషత్” లోని వేదాంత సూత్రాలని విపులీకరిచడమే ఈ చిన్న పుస్తకం ధ్యేయం గా కనిపిస్తున్నది. ఇందులోని భాష మొదట క్లిష్టంగా అనిపించినా ఈ వేదాంత అధ్యయనంలో వాడే పారిభాషిక పదాలు క్రమంగా అలవాటు అవుతాయి పాఠకులకు. “అద్వైత సిద్ధాంతం మానవ మేధస్సు యొక్క ప్రజ్నా పాటవానికి పరాకాష్ట్ట” అన్న అమరనాధుని మాట అక్షర సత్యం. నేడు శాస్త్రీయ విజ్నానమ్ అభివృద్ధి చెంది ప్రకృతి గురించి కొత్త కొత్త అవగాహనలు వెలువడుతున్న కొద్దీ మన మహర్షులు చెప్పిన ఎన్నో విషయాలు సత్యమని ప్రపంచం గ్రహిస్తోంది. Einstein సాపేక్ష సిద్ధాంతం, గురుత్వాకర్షణ, quantum mechanics, cosmolgy, natural patterns in Fibonnaci numbers వగైరాలు అన్నిటిలోనూ మన ప్రాచీన మహర్షులు ఎంత లోతుగా ఆలోచించి ఈ విశ్వం గురించి ఆకళింపు చేసుకున్నారో అని ఆశ్చర్యం కలుగక మానదు. ఈ సృష్టి, దాని స్థితి, దాని లయం గురించి మాత్రమే కాకుండా సృష్టికర్త గురించిన అనుభవ పూర్వకమైన అవగాహనే మన మహర్షులు సాధించిన మహత్తర విజ్నానమ్. ఆ అనుభవాన్ని దాచుకొన కుండా అందరికీ పంచిపెట్టి, అర్హులైన శిష్యులకు ఆ అనుభవాన్ని పొందేలా చేయడానికి మన మహర్షులు పడిన తపన, వారి దయ అద్భుతమైనవి. బ్రహ్మము, ప్రకృతి, మాయ అనేవి అర్ధం చేసుకుంటే ఈ సృష్టి వైచిత్రి చాలామటుకు అర్ధం అవుతుందని చెప్పాలి. ఈ విషయాల గురించి తెలియ చెప్పడానికి అమరనాధ శర్మ ఎంతో తపన పడ్డట్టు కనిపిస్తున్నది. “..జీవునికి మనోమయ జగత్తు బంధానికి కారణము..” అనే అతని వాక్యం గమనార్హం. అలాగే “అవస్థా త్రయం” , “శరీర త్రయం” వీటి వివరణ రచయిత ప్రతిభని చాటుతున్నాయి. తురీయమ్, సత్, చిత్, ఆనందం వీటి వివరణ, ప్రధానంగా గ్రహించవలసినవి. మహావాక్యాలను, ఉపనిషద్ వాక్యాలను, వివరించడంతో ఈ గ్రంథం సార్డకమవుతున్నది. “ప్రత్యభిజ్న”ను తీర్చి దిద్దిన శ్రీ అమరనాధ శర్మను మనసారా అభినందిస్తున్నాను. ---- సూరంపూడి వేంకటేశ్వర రావు; రామచంద్రపురం; “భోగి” 13.01.2021.

Some comments of the Pundits are given hereunder.:

1. Sri Salaka Raghunatha Sarma garu called on receipt of copy of book. He has received sanmanam from Sri Bharati teertha swami.

2. “Sri Amaranth has very meticulously explained the various methods of self-discipline that leads to the realisation of the Ultimate Truth and how it is centered above all in theory and practice of spiritual concepts.

3. శృంగేరీ మహా స్వామి దగ్గర ఉంటున్న శ్రీ సుబ్రమణ్య శర్మ గారు పుస్తుకము చదివి ఈ క్రింది విధముగా వ్రాసారు. "ఆర్య! మీ మనఃపూర్వక కృషికి అభివందనాలు.నాబోటి సామాన్యునికి గూడా "ప్రత్యభిజ్న"చేసే బ్రహ్మవిద్య పరిచయం బహుధా ప్రశంసనీయం. నమస్సులతో శర్మ"

4. Sri MVNP Sastry, Vijayawada I got very good book from you by the grace of viswanatha to understand easily adwaitha, which is very toughest subject. Thank you sir.

5. శ్రీ అమర్నాథ్ గారు రచించిన "శ్రీ అద్వైత విజ్ఞాన ప్రత్యభిజ్ఞ", ప్రత్యభిజ్ఞ తత్వానికి మంచి పరిచయంగా ఉపయోగపడుతుంది. ఈ పుస్తకంలో ఉన్న ఆధ్యాత్మిక విషయాలు నా దృష్టికి అత్యంత శక్తివంతమైన, లోతైన, స్పష్టమైన, విముక్తి కలిగించే, సంప్రదాయాలు అద్భుతంగా పొందుపరిచినట్లనిపించింది. ఈ పుస్తకం అద్భుతమైనదని ఎందుకన్నానంటే ఇది కొంత అవగాహనను అందిస్తుంది. అంతిమంగా మనస్సును అధిగమించాల్సిన అవసరం గురించి అంతర్లీనంగా మేలుకొలుపుతుంది. భారతీయ సాహిత్యాన్ని విస్తృతంగా చూడడానికి ఇది మంచి అవకాశాన్ని కల్పిస్తుంది.

6. Sri Uma sahasramu is a grand sanskrit literary work combining the thought processes of Sr i Adi shankaracharya and Sri Mahakavi Kalidasa, written by none other than kavya kantha Ganapati muni. This is now translated into telugu by a great Scholar Sri Rangavajjula Muralidhara Rao garu. He adopted a different Artha Nareeswara mukha chitram, but after seeing Sri Amarnath’s book chnged to the same Title picture of “Pratyabhijna” to his own book, seeking permission of Sri Amarnath.

7. Sri Amarnath had listned to the lectures of Sri Yallamraju Srinivasa Rao, a great Pundit of Vedanta -- who had giiven discourses running into hundreds of hours on Youtube. It had a great efffeect on his understanding of Vedanta. Now Sri Amarnath sent hisbook to Sri Srinivas Rao and he has given a very valuable comment on the book. His comment -- given below --is a prize possession of Sri Amarnath : -- "శ్రీ అద్వైత విజ్ఞాన ప్రత్యబిజ్ఞ (శ్రీ అనుమర్లపూడి అమరనాథ్ శర్మ ) అద్వైత ప్రత్యబిజ్ఞను సరళముగా లఘువుగా ఈ పుస్తకము ద్వారా వివరించడం చాలా బాగుంది. వివర్తవాదమును అనుసంధానముగా చేసుకొని (పరా ప్రకృతి-అపరా ప్రకృతి వర్ణన)స్థూల సృష్టి -పంచీకరణ మరియు( ఓంకారమును -నాద- బిందు- కళతో విశ్లేషణ) బ్రహ్మ విద్యాసాధకులైనటువంటి అద్వైత సాధకులకు ఎంతో ఉపయుక్తముగా ఉంటాయని నా భావన. ఈ పుస్తకం యొక్క ప్రారంభ భాగము మధ్యమ భాగము అద్భుతము వివరించడం జరిగినది. అయితే అంతిమ భాగములో సస్వరూపానుసంధానము- మహా వాక్య విచారణను అమరనాథ్ శర్మ గారి అద్వైత విజ్ఞాన అనుభవతతో-అపరోక్షానుభూతితో మహా అద్భుతంగా ముగించారు. అద్వైత విజ్ఞానం దుర్లభమైనటువంటి ఈ పరిస్థితులలో శ్రీ అనుమర్లపూడి అమరనాథ్ శర్మగారు కృషించి చేసినటువంటి ఈ అద్వైత విజ్ఞాన ప్రత్యబిజ్ఞ అనే గ్రంథము సాధకులకు ఎంతో ఉపయుక్తముగా ఉంటుంది అని నేను భావిస్తున్నాను. సాధకులు అందరూ కూడా ఈ పుస్తకాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోవలసిందిగా నా భావన. ఓం తత్సత్ పరబ్రహ్మ స్మరణతో శోభకృత్ నామ సంవత్సరం ఇట్లు అద్వైత వేదాంత శిరోమణి యల్లంరాజు శ్రీనివాసరావు గురు దేవుల (ఏకలవ్య శిష్యుడు) జొన్నభట్ల శివనాగ వేద వ్యాస శర్మ M.A.ఆస్ట్రాలజీ)M.A(ఫిలాసఫీ )M.A(జమాలజీజెమినీ జ్యోతిష్యము- నాడీ - వాస్తు-సంఖ్యా పరిశోధకులు- నిపుణులు (బ్రహ్మవిద్య ఉపాసకులు) గుంటూరు సిద్ధాంతి ఫోను:7780654209

LIFE IN HOSPITAL ICU AND THEREAFTEER

Life iN HOSPIITALS AND ICUS and thereafter I have been forgetful and occasionally remembering things that happened. Hence this blogpost:

Of late patients are counting days depending on some blood counts. Thee are like count of platelets, minerals etc. Mine was the case of drop in Sodium and Potassium to dangerous levels. However it does not happen in one go. It seems like I had a viral fever towards end of October. I lost appetite and my food intake was very low. I was falling. When I fell unconscious, word went to my daughter Sarika and son-in-law Pramod. Through some known contact Pramod arranged for admission to Apollo hospitals, Kakinada and came from Hyderabad to Kakinada by road. I was brought in Ambulance by Sridhaar of Rcpuram and Pramod completed formalities of admission. Shashank came from London within 2 days. Lakshmi shifted to Hyderabad from Rcur with imp. Belongings. I was in icu for nearly 15 days and then brought to Hyderabad to my daughter’s home. Pramod appointed a helper boy, by name Ganesh, to help me with my Diapers and some exercises for walking etc. While bringing me to Hyderabad from Apollo hospital, Kakinada , Shashank accompanied me in the Ambulance. The Ambulance had a minor accident on the way with its tyre burst. After reaching Hyderabd also on the 2nd day , my tricycle for excersize hit a rock, and I fell down. A local doctor gave me pain killer injection. Both these incidents gave me nightmares and hallucinations for a few days. Well, I am in the process of settling in Hyderabad (after some 40 years) Now, let me describe how time was spent in the hospital. Seeing my post yesterday my learned friend Sri LHRao commented “it was Dada Vasvani who said son –in –law should be known as a son –in- love and daughter –in-law as a daughter-in-love.”.How True. It is!. It is The desire and decision of the 4 pillars of My Family, viz, son, son in love , daughter and daughter in love that I started living in Hyderabad again. My helper Ganesh left in between on some pretext too LIFE IN ICU Icu means ‘I don’t see you’ in common parlance. I see only doctors and nurses. They were all helpful. Somehow some body made a video call from there and I was seen by Surampudi and RCpur families too. Each ICU accommodates bout 9 beds/ patients. Piercing my body with needles starts about 4.30 in the morning. Taking blood sample, glucose injection, saline, X-ray, CT scan,, MRI scan , etc follow dependingon doctor/s recommendation. Someone would cleanse my body; someone puts on their uniform gown. I realized this body is not really mine. Anybody would experiment or exercise their formula or program. Coffee by 6 to 6.30. And breakfast by 7.30 to 8 .brushing etc by Mouthwash liquid;. With a small tub placed in front of me. Once I asked sister to arrange for the small tub. She said “Sir, the time is 1 AM. Nobody does this now. I will wake you up about 5 AM. Then you can do.” A barber used to visit by 5 AM and shave patients as per need. Doctor’s visit could be anytime going round patients and enquiring about their condition. The visit could be twice sometimes. Sashank used to wait for him and enquire about me. The icu life was rather comfortable and I got used to it. But then my condition improved and I got discharge after about 2 weeks. I have become forgetful now-a-days. I forgot to mention some important events. I remember that on Kartik Purnima day I was in the hospital. That night I had a dream in which I left my body and went to Golok and some other worlds. Maharishi Vishwamitra had become a friend of mine. He was the most intelligent human being and gave Gayatri Mantra to the world. He told me that we both are discovering the same Truth. I told Shashank about this. Another horrible dream I had was some ominous wooden piece dangling from my neck. I could finally throw it in the fire of Havan in Saibaba temple in Rcpur. With Shashank’s help and convincing Dr. Manohar, I shifted to a separate room at a premium. This room has attached bathroom TV and an additional bed for the attending person, that was Shashank. ICU services continued in this room also. Before shifting I used to tell Shshank to get some sweets for the hospital staff ., from a Marwadi sweets’ shop. Actually that shop is in Chikkdpalli, Hyderabad and for a while I forgot that I was in Kakinada hospital. Shashank must be laughing inwards. Visitors are allowed. So, one day Sridhar, Hanumanth Rao and his daughter Dr. Gayatri visited me. Another day Lakshmi’s sister Sujata, her hubby Pradeep and my br-in-law Srinivas visited from Visakhapatnam. Shashank wondered at the deep knowledge of Pradeep on various matters, including my condition. Perhaps, he too experienced the same ailment !! I shifted to Hyderabad by Ambulance, accompanied by Shashank. I was taken to my in-laws’ Vedurumudi House in AS Rao nagar, Hyderabad. I am staying there with my daughter Sarika nd son-in-law Pramod before shifting to a rented portion in an opposite house in future. Shashankk stayed for three more weeks and did yeoman service, while working for office online as per London timings. He was also guiding my helper Ganesh on various matters in serving me. Ganesh left after a month’s stay on some pretext. Shashank always gives excellent encouragement to regain active life. After Shashank left, my wife Lakshmi became my care taker. Although emotionally attached her capacity to do things has come down very much. Several factors contributed to this. She had cataract operation at Shekar eye hospital, Bengaluru, that failed and lost her eye-sight in right eye. We tried several other therapies including “Access Bars “ therapy by one lady by name Bhagyasri. After that Lakshmi started feeling that she retired from her activities and also feeling offended and bad about any little adverse comment or deed. However she does not express openly except confiding in me. she had to undeergo histrctomy operaation (laparoscopy) in July 2022 which was not expected due to her old age at 71. Whenever she is not able to attend to my needs I say “Life is easy as a patient , rather than living with a patient “ Home service is full of love and affection, and hospital service is dutiful .Therefore, struggling for better recuperation. Dreams have been a regular feature now. Some time good ones like Mataji Krishna priya blessing, my Veena guruji playing Veena etc. Else bad ones. Funny and peculiar dreams have been frequent – like food items, forgotten incidents, old songs etc., often waking up in the middle. I feel these things are making me gullible and more vulnerable. Sarika and Pramod are taking care of my stay and food etc. They have paid to the agency for providing helper and personal care services @Rs 22000 per month. Sarika went to Ramachandrapuram and arranged for shifting house hold articles At present my schedule includes sun bath and massage therapy with medical creams and oils after breakfast and fresh air sitting at tea time. Permanent servants at home help in this. Otherwise I need to gain strength much more to stand and walk for myself. Svrao; Hyderabad; 3.3..2023

Grandson comes to my place what I wrote in my blog story 3 years back has come true recently when grandson Veer came to Rcpur . it is shown here I wrote in my Blogpost dt.24th Sept 2019 titled “my Grndson brings me to Bangalore” that Back at my home-place, I often think of him and pray for him. Who knows, next time when he sees me, touching with his tender arms and with small steps, he might say, “Grandpa! Come, I will support you in walking!!” Recently when my grandson Veer came tp sty for a few weeks with his mom, he always came running to me whenever I stand to walk saying “Tatayya! (grandpa) hold my hand I will lead you to walk”. The picture shows it:

from my Life Journey -- (72 km in 72 years) I was bornin Attili village in 1947; brought up in Hyderabad and now settled in Ramachandrapuram since 2019, 72 km from Attili. అత్తిలి, హైదరాబాదు లే కాకుండా ఉద్యోగ రీత్యా ఎన్నో ఊళ్ళు తిరగడం తో చాలా ప్రాంతాల మాండలికాలు కూడా పట్టుబడ్డాయి. నవ్వు పుట్టించేవి కొన్ని చెప్పుకోవచ్చు సరదాగా: సుల్తాన్ బజార్ ఇంటిలో ఉన్నపుడు ఆ గల్లీలోకి అమ్ముకునే వాళ్ళు గమ్మత్తుగా అరుచుకుంటూ వచ్చి వెళ్ళే వాళ్ళు. అలాగ జాడీలు అమ్మే వాడు ఒకడు అమ్ముతుంటే మా అమ్మ చూసి ఇంటి ఆవిడని అడిగింది ‘అవి కొనవచ్చా, రేటు కరెక్టేనా ‘ అని. ఆవిడేమో ‘నీకు బుద్ధుంటే కొను, లేకుంటే లే..’ అంది. మా అమ్మ తెల్లబోయింది ఇలాగ అంటుందేమిటి అని. తరువాత అర్ధం అయింది ఆవిడ భాషలో ‘నీకుయిష్టమైతే కొను..’ అని అంత అందంగా చెప్పిందన్నమాట. ఒక సారి మా గల్లీలో ఒకరి ఇంట్లో పెళ్లి; చూద్దామని వెళ్లాము. ఒక పెద్దాయన లేచి మొదలు పెట్టాడు ఏమంటే “ ఉప్పు కప్పురంబు నొక్క పోలిక నుండు.. “ అనే పద్యం, ఆ తర్వాత “లక్షాధికారైన లవణమన్నమే గాని మెరుగు బంగారంబు మ్రింగబోడు .. “ అంటూ మరొకటీ చదివాడు. మేము అలా నోరు వెళ్లబెట్టి చూస్తుంటే పెళ్లి అయిపోయిందన్నారు. పెళ్లిళ్ళంటే జ్నాపకమొచ్చింది. నేను చిత్తూరులో ఉండగా ఒక పెళ్ళికి ( వాళ్లెవరో నాకు తెలియదు ), పెద్దమనిషిగా పిలిచారు. నన్ను రెండు మంచి మాటలు చెప్పమన్నారు. నేను నాకు తెలిసిన సూక్తులు రెండు చదివి వధూవరులని సుఖంగా ఉండమని శుభాకాంక్షలు తెల్పాను. దానితో వాళ్ళ పెళ్లి అయిపోయింది. అంటే ఇలాంటి పద్ధతి కూడా ఉందన్న మాట. కర్నూల్ ప్రాంతంలో మా బ్యాంక్ van దిగబడి పోయినపుడు మా డ్రైవరు అక్కడ ఉన్న వాళ్ళతో ‘కాస్త దొబ్బండి బండిని ..’ అన్నాడు. అంటే బండిని తొయ్యమని అర్థం. గుంటూరు ప్రాంతం నుండి వచ్చిన మా పెద్ద వదిన వాళ్ళ ఇంటిలో ‘ అడ్డం బడ్డాడు.. ‘ అంటే జ్వరం వచ్చి పడుకున్నాడని అర్థం. జ్వరం రావడం కి నెల్లూరు, ప్రకాశం జిల్లాల ప్రాతం లో ‘పాలుమాలిక అయింది ‘ అంటారు. ఓ కవి గారు తమ రచన లో వాడితే అదేదో మంచి అలంకారం అనుకున్న వాళ్ళు ఉన్నారు. విజయనగరం, విశాఖ ప్రాంతం మాండలికాలు వేరు. ‘లావు’ అనే పదం గమ్మత్తుగా వాడుతారు. ‘జ్వరం మహా లావుగా వచ్చింది’ అంటే ఎక్కువగా temparature ఉందని అర్ధం. అలాగే “ఈ సీసా పీక సన్నం మహా లావు “ అంటే బాగా సన్నం గా ఉందని అర్ధం, మనం ఊరికే confuse అయిపోతుంటాము. లడ్డూలని లాదూలంటారు. ఆ మాట మార్వాడీ ప్రభావం వలన వచ్చిందేమో. ఎందుకంటే బొంబాయిలో కూడా విన్నాము. ‘పన్నీ’ అంటే దువ్వెన. ‘చీసీయ్’ ‘కట్టియ్యే’ అంటే చేసియ్యి, కట్టి వేయి అని. విజియనగరం బస్ స్టాండ్ లో (బస్సు కోసం ) దిగాలుగా కూర్చున్నా ఆసామీని “ఎందుకయ్యా కుమిలి పోతున్నావు?” అని అడిగితే అతగాడు కోపంగా “నేనెందుకయ్యా కుమిలిపోవడం, అక్కడినుండేగా వచ్చింది.. నేను దిమిలి పోతున్నాను.. “ అన్నాడుట. కుమిలి, దిమిలి అనేవి రెండు ఊళ్ళు !! ఈ మధ్య ఎక్కడో చదివాను: “బ్యాపోచ్చి బీపు బకిరేసినాది..” అంటే శ్రీకాకుళం ప్రాంతం లో కుక్క వచ్చి వీపు బకిరింది లేక బరికింది అని అర్ధం. ఇతర భాషల ప్రభావం కూడా border ప్రాంతాల్లో కనిపిస్తుంది. ఒక భాషలోనీ తిట్లు కూడా మరో భాషలో వాడుక పదాలుగా చలామణీ అయిపోవచ్చు. అలాగే విచిత్రమైన అర్థం లేని పదాలు కొన్ని. ఉదాహరణకి “క్షణం క్షణం సినిమాలోని “జుంబారే ఆగుంబరే..” అనే పాట. ఇందులో ఆగుంబ అనేది కర్ణాటక అడవుల్లో ఒక మారుమూల ప్రాంతమని ఇటీవలే తెలిసింది. సినిమాల నిర్మాతలూ, నటులూ వేరే దేశాలకీ వెళ్ళినపుడు పట్టుబడిన కొన్ని మాటలు కూడా సినిమాల్లో విచిత్రమైన పదాలుగా ఉంటాయి. నేను చిత్తూర్ లో ఉన్నపుడు ఆఫీసులో నా వద్ద పని చేసే ఒక ఆఫీసర్ వచ్చి “సార్! నేను రేపు లేదు” అన్నాడు. అంటే తను ఆ మర్నాడు ఆఫీస్ కి రావడం లేదన్న మాట. ఇహ చంటి పిల్లల భాషే వేరు; ఎవరి భాష వారిదే; ఆ భాషలోనే ముద్దు చేస్తుంటాము కూడా. ఆ భాషలోనే దేముడికి స్తోత్రాలు చేసే పిల్లలని కూడా చూశాను. ప్రపంచం లో కొన్ని వేల భాషలున్నాయి. అన్ని భాషల పిలుపునీ అర్ధం చేసుకునే వాడు, పలికే వాడు ఆ భగవంతుడు ఒక్కడే. పాపం ఎంత కష్ట పడుతున్నాడో కదా!! ఒక భాష – ఒక మాట (ఒక బాణం – ఒక నామం లాగా ) నేను బొంబాయి లో 14 ఏళ్ళు ఉనప్పటికీ మారాటీ పట్టుబడ లేదు. ఆఫీసులోనూ బయటా హిందీ ఇంగ్లిష్ లలో నడిచిపోయేది. ఇంట్లో పని మనిషి కూడా తెలుగుది అవడం వలన లక్ష్మికి కూడా రాలేదు. అవసరం ఉంటేకదా నేర్చుకునేది. బొంబాయి లో సెంట్రల్ ఆఫీసు తర్వాత ఒక బ్రాంచికి chief Manager గా వెళ్ళాను. ఆ బ్రాంచికి అంతకుముందు కస్టమర్స్ నుండి చాలా కంప్లేయింట్స్ ఉండేవి. నేను మార్చడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. ఒక రోజున ఒకావిడ నా కేబిన్ లోకి దూసుకు వచ్చి గబగబా మారాటీ లో మాట్లాడడం మొదలు పెట్టింది. ఆపమంటే ఆపదే! మరాటీ లో అనర్గళం గా ఏదో కంప్లైంట్ చెబుతోందని మాత్రంతెలుస్తోంది కానీ ఏమిటో అర్ధం కాదు. చూసి చూసి “థాంబా” అని అరిచేశాను. థాంబా అంటే STOP అని అర్ధం. ఆవిడ సడన్ గా ఆగిపోయింది. “నాకు మారాటీ రాదు. కూర్చుని హిందీ లో చెప్పండి “ అన్నాను. ఆవిడ ఒక్క సారిగా నవ్వేసి ఈ సారి కూర్చుని మెల్లిగా చెప్పడం మొదలు పెట్టింది హిందీ లో. అంతా వరకూ తను చెప్పినదంతా వృధా కంఠ శోష అని ఆవిడకి అర్ధమయిందన్న మాట. ఇది చూసి నా కేబిన్ లో ఓ మూల కంప్యూటర్ వద్ద కూర్చున్న పంజాబీ అమ్మాయి నవ్వు ఆపుకో లేక బయటకు పరిగెట్టింది. బయట స్టాఫ్ తో చెప్పిందిట “రావ్ సాబ్ కి వచ్చిన ఒకే ఒక్క మారాటీ మాటని ఉపయోగించి కస్టమర్ని cool చేస్తున్నారు అని. అంతా నవ్వుకున్నారట.!! అదీ సంగతి. అలాగే బెంగళూర్ లో ఉన్నప్పుడు కన్నడ నేర్చుకోలేదు. పని మనిషికి వేరే భాష రాదట. కానీ “త్రో” ( throw ) అనే ఇంగ్లీష్ మాట అర్ధమవుతుంది. ఏ వస్తువైనా పారేయ్యాలంటే త్రో అని చెప్పి పని గడుపుకునే వాళ్ళం .

Don't travel today ! it is Kanuma !!

Blog post of SVRao

“Don't Travel today! It is Kanuma..”

Today the 16^th January being Kanuma, the 3^rd day of Sankranti festival, there is a silence of lethargy all around. I being no exception got up very late in the morning and sipping hot coffee started brooding over nothings. There have been a plethora of activities around for the last few days. People were makinga hell of noise, some doing a bonfire of remains of old furniture, some pouring “Badarika” berry fruits, coins and blessings over children amidst traditional songs, celebrating feasts with relatives and friends etc. But today there is no activity around but happens to remind me of something unforgettable.And I start to reminisce:

It was some 35 years ago, may be in 1983, it happened. I had been to my in-laws' house at Visakhapatnam, having gone for 3 days of holidays (the weekend combined with the festival) for Sankranti, with my wife and child at the invite of my Father-in-law. It is customery to invite the daughter and son-in-law for a family get together for this important fesival and almost all the sons-in-law go to their respective fathers-in-law (and hopefully the latter doesn't go to his father-in-law) not minding the arduous travel in the big rush of trains and buses. The big cities feel sudden depletion of population with comfortable traffic on the roads as though there is an undeclared curfew.

Having taken sufficient rest, feast, fun and frolic I declare that I need to go back to my work-place on this day. There is a rampant belief that nobody should travel on a Kanuma day not withstanding the availability of seats and berths in plenty in the public transport. “Not even a crow would fly to the neighbour on Kanuma day” is a popular proverb in Telugu. Sankranti is a festival of harvesting and the farmers adorn and adore their cattle on Kanuma day as a thanks giving to the animals helping in the farm.

All my poeple try to pursuade me to stay back but being a young dynamic bank officer always rising to the occasion of work and call of duty that I am (suposed to be) I do not relent. So my wife decides to stay back with parents for a week and reluctantly packs my baggage. There were new cloths gifted by my father-in-law to both of us and of course to the child sweet and dear to them and some more items purchased by her in the nearby streets. I further added my two gold rings studded with precious stones that I always was fond of wearing, to be kept in the suitcase with some excuse. The train takes about 3 hours to my place of work and I decide to go by a long distance express train which starts about 6 o'clock in the morning.

I start off early in the morning from my in-laws' house, reach the station well in time and find almost empty train waiting. I comfortably get seated near the window and observe the beauty of the steel city under a thick curtain of fog-and -mist as the train goes past the lines. The Sun also was lethargic and reluctant to rise like the city of Vizag. I start observing the surrounding nature with my drooping eyes and the swing and rhythm of the train and slowly drop into a nap. I woke up with the shouts of Tea vendors on platform of a station and realize that I must have slept for about 2 hours. That means I should get down at the next station coming after an hour. 'OK', I say to myself and check my seat and baggage that I kept under the chair. And Lo! Where is my baggage? My suitcase is gone. I looked around and searched every seat in the train compartment, up and down all the berths. O My God! How come my suitcase is gone? It was there all through my thick and thin and never left me so far in all my travels and travails. Hmm. What to do? Just then I saw the conductor and ticket examiner near the entrance, approach him and narrate. He declred that my bag must have been stolen by a thief who could be travelling in the Coach observing who is sleeping and who is careless. He said he saw the Railway police at Tuni station nabbing a few such thieves with their booty. By this time the train already started and moving at speed. He coolly suggested that I should make a complaint with the Railway police at Samalkot where I will be alighting. I stared and lamented for my negligent sleep and not caring for my in-laws' advice not to travel that day or at least in the early morning. There being no crowd and myself sleeping I must have been an easy prey to the ruthless thief. Cursing my self to the core I got down at Samalkot station and registered my complaint with the Railway Police authorities.

Raching home I realized that my house keys- kept in the suitcase- were also lost. I beg the landlord to break open the lock and close the door with a fresh lock and key before leaving for office. Luckily my office keys were at home and I didn't lose. Else I couldn't imagine what could happen to the career of this dynamic young officer in the bank! At the office too I had to tell my story to almost every employee (and some customers too) much against my wish (and reputation). Almost everyone equvi-vocally said I should not have travelled on Kanuma day; rather take off and enjoy the holiday at my in-laws'.

Later I telephoned to my Regional office at Vizag, sought the help of a few friends to put a word to the Railway Police authorities at Waltair (Vizag) junction.

Days went off heavily.

My Regional office friends' influence must have worked.

After 3 days a police officer visited me in my office cabin and took the details of the things lost in the train (including the suit-case). After another 3 days I got a call from the Waltair railway police station to come and present my self before them. So I catch the afternoon train and reach their station on the signal end of the platform, in the evening. Luckily the officer concerned with my case was present and he again cross checked the details of my items lost. Offering me tea, he then with a cool gaze in his eyes said “Look Sir, since you are working as an important officer of the bank where we have accounts, we try to help you. The items lost by you are lost for ever. They must have been disposed off long back by the thief. However, since you have friends in us we bought a few items and a suitcase for you using some common pool of money which we keep for such cases.. You can declare them as your lost articles and own them under due process.” I said to myself “What is this I am hearing? Why should they buy for me and with what kind of money?”.

I told the officer “Sir, thank you so much for your generosity. But it is much against my conscience that I accept your goods. You may better give them off to some other poor and needy person”. He again told me with the same gaze “Mister, you are not realizing the difficulty. We will be calling you every alternate day to come to any Railway station of our choice and present yourself to identify your goods. Each time we may call you to different stations like Rajahmundry, Vijayawada, Kazipet or even Secunderabad. Can you afford to come leaving your office every alternate day? And anyway we cannot present your lost articles”.

”Oh My God! What a difficult proposition! Slowly I muttered “But Sir, why all this trouble?” The officer said sternly “Otherwise how do you expect us to close the case? Your friends told my senior bosses too to help you? What else you expect?”. I realized the predicament I put everybody in! After sipping the tea I said “Ok Sir, as you please. But kindly call me to a nearby station and close the case early.” The officer smiled at last and said “That's a good decision. Now please check these articles and confirm. The same will be given to you within 2 weeks.” He shoved a sutcase on the table. I find that they kept the articles with a list inside a cheap-looking suitcase like a godown keeper keeps goods with a bin-card. I find the articles as listed by me in my complaint but all at about 20% of the cost of articles that I lost originally. The gold rings too were so light and cheap that only the micro-weights of a sensitive balane in a chemistry lab can properly weigh them; else they could be blown off with the breeze of our breat !

Much against my will I nodded and took leave of the police officer after profusely thanking him.

Rest of the story is for anybody's imagination. After about 10 days I happened to attend a Railway court (of weekly sessions) at Tuni station at about 11 O'clock and declare before the Magistrate that the suitcase and the articles produced by the police are mine. There was a farce of the police catching the thief with the booty and the thief in turn identified me as his victim on the fateful day, all in front of the magistrate, before my declaration. Everybody played their role in this episode perfectly, including me. I started walking off with my newly earned suitcase and articles gifted by the police replacing the role of my beloved in-laws, after signing the relevant papers in the court.

However the drama did not end without a flash-finish!

As I was walking to catch my return train to Samalkot, I heard a voice clling me “Sir, sir..” I looked back and found that it was the thief identified for the episode that day running towards me. I missed a heart beat and stood there helplessly. That thief approached me and said “What about my kick-backs?” I was stunned and inquired “What do you mean?” He explained “Sir, because I agreed to your version and the version of police, you got back your articles. I have to suffer at the hands of the police now. Please give me something for this favour”. It was the shock of my life. A thief asking for a return gift for the theft! What to do? I cursed my fate, gave him a 100 rupee note with a forced smile of a millimeter on my lips and finally proceeded to catch my train on the other Platform.

Well friends, That is the story of a cursed travel on a Kanuma festival day.

So now, will you travel on a Kanuma day –that too against the wish of your beloved wife ?

I know it is only a superstition or a method of pursuation to take rest and not to travel. My incident of losing baggage is only a confidence. But still the people who came to know my story keep quoting it to tell others about perils of Kanuma !!"  I leave it to you now.. Bye!

{Disclaimer: all the characters and incidents in this are ficticious!}

---

SvRao (16^th January 2019)

An Indian Bagpiper and his decorated Bull

Back in Bangalore since a few weeks- this time after spending some 18 weeks in London with son's family. And staying here at my daughter's place for health check-ups and medical procedures.

My mobility has taken a back seat of late, due to Arthritis and nuropathic problems. Back seat because I require a driving prop for walking – whenever I need to walk for more than a minute, restricting to distances within the house Flat. And an accompanying elbow-crutch (commonly called a stick) keeping company in all places. The international flights were a bit easy since wheel-chair service takes you to destinations!

Why I am narrating all this boring stuff? Only to show-case that my window to the outer world has narrowed down to the view from the balcony adjacent to my bedroom, barring the exposure on the TV to the virtual 2 dimension world. And yes, it is the balcony which holds a small window to the outer world of space-time dimensions on the back side of our Flat. There is a lane – a 'kutcha' road on the back side beyond some 60 feet, visible due to non construction of houses in some vacant plots. I often wonder how long these plots remain vacant due to probable disputes of ownership or lack of finance. But being vacant they gave some advantage to me. Lot of grass and weird plants and trees have grown there which offer some greenery and fresh air and occasional sight of a few sparrows and mynas. Apart from that they give me a view of the small road sparced by lower middle class houses and roofs which may be nick-named as match boxes. The sharing of water and washing stone at the road-side Boring pump, house-wives chatting after the daily chores, auto rickshaws and small size goods- carriers helping people for make-shift arrangements etc provide some glimpse of outside life. Luckily it is not a low-lying area, else we could witness water logging and flotillas during heavy rains of Bangalore which had become famously infamous in recent times. The next best thing is the hawkers visiting the place with their small carts of merchandise. They seem to follow a strict time-table.. like news paper boys at 7 AM, tiffins like idli and dosa by 7.30, vegetables by 8, Flowers between 8 and 8.30, old paper collectors by 9, plastic items by 10.30 and tender coconut sellers by 11 AM etc. etc. This kind of their selling with different sounds of bell or yell that too in unknown languages gives some entertainment and time pass. And these hawkers need to make a return trip of selling in the lane as there is a dead-end of the road due to the construction of other Apartments nearby.

Back to bed after news paper/TV, I skim through the internet and the YouTube on my iPad for a variety of my interests, within the available time between powercuts and Wifi connectivity. YouTube catches my fascination because of so many generous enthusiasts sharing their valuable recordings of events. This helps me in listening to my favourite old songs, classicals and pictures of the past.

But today it was different. As soon as I was settling on the bed with my ipad, there was the lilting music of 'Sannayi' {Sannayi and Shehnayi are equivalents of musical instruments in the southern and northern India respectively for playing in temples and auspicious occasions like marriages} renting the air on the balcony side. And it was my favourite raga Abheri being played. The music grew louder and I get up and go to the balcony with my stick. And Lo! there is that young man blowing music into the Sannayi and followed by a decorated bull. Eversince Karaikuruchi Arunachalam played on the Sannai for Gemini Ganeshan's role in “Konjum Salangai” {“Muripinche Muvvalu” in Telugu} and accompanying S Janaki with her superb rendering of “Singara velane” in Tamil or “Nee leela paadeda Deva..” in Telugu - an everlasting melody - it has become a boon to the Sannai players who invariably play this song on all auspicious occasions and Abheri raga has become specially favourite with them. This boy however was playing the raga Abheri proper and not the film song, and to all its melodious nuances. Being my favourite raga too I listened with rapt attention. The bull was nodding his head in appreciation and rhythmically following him. The bull was decorated with colourful blankets and garlands of beads. A bunch of boys from the nearby slum and two or three stray dogs from the street were also following out of curiosity. The sight reminded me of the story of the Bagpiper – albeit with a difference.

The Sannai players accompanied by decorated bulls known as 'Gangireddu melam' is a common sight in villages of Andhra and other soutern states at the time of Makar Sankranti (Pongal). The households respectfully offer food grains, money and clothes to the Sannai players as well as the bull. The bull represents Basavanna, the vehicle of Lord Shiva. However coming so early in the month of October – around Dussehra and Diwali – was somewhat a rare sight for me. May be in Karnataka this is the time for their appearance. That boy may not be having any formal training into classical music but I was impressed by the Abheri raga played by him. It gave a freshness to environment just like a rural backdrop.

I had been listening to my favourite Abheri raga sung or played by various musicians of yore on the YouTube over the last few days.. right from “Eppadi paadinaro..” of Suddhananda Bharati sung by D K Pattammal in her prime youth times (may be 1940's) through saint Thyagaraja's “Nagumomu..” the evergreen renderings by BalaMurali krishna as well as Jesudas, Mysore Vasudevachar's “Bhajare manasa..” (credit:Ananya Ashok) upto Maharaja Swati Tirunal's famous Tillana rendered at Swati Sangeetotsavam (credit: O S Arun) and Mandolin renderings by U Srinivas. There have been interesting debates on the internet as to the similarities and differences between Karnataka Deva Gandhari and Abheri; Bhim palas and Dhanashree ragas, Dikshitar school and Thyagaraja's school of rendering etc., without much conclusion. That shabbily dressed boy playing Sannai however looks illiterate and blissfully unaware of all these musings. Who cares as long as he can play music? And for what reward?

I want to gift the boy with a Hundred rupee-note and some new cloths or blanket for decorating the bull..but alas my voice can't reach him across this much distance and although from the backside of my Flat it looks closer, it is much round about way covering not less than half a kilometer for him to come up to the gate of my Apartments.

I let loose a sigh for him as the sound of Sannai slowly fades into the return journey.!!

--- Surampudi Venkateswara Rao; 19.10.2017